Συνωμοτικές Σχέσεις

«Ο άνθρωπος του πνεύματος αυτοδημιουργείται, ανά πάσαν στιγμήν, ανάλογα με την ανάγκη της στιγμής. Ξέρει και αισθάνεται την ακριβή σχέση ανάμεσα στα πράγματα και στον ίδιο». Montesquieu – essai sur le gout

Θέλω να δανειστώ από τον (ορατό )κόσμο δυνάμεις μόνο – όχι μορφές, αλλά τα απαραίτητα για να φτιάχνω μορφές. Καθόλου Ιστορία –

Καθόλου Διάκοσμοι – Αλλά το αίσθημα της ίδιας της ύλης, του βράχου, του αέρα, των νερών, της φυτικής ύλης – και οι στοιχειώδεις δυνατότητές τους. Valery – Στοχασμοί

Ακολουθώντας τον εικαστικό δημιουργό στους δρόμους που αυτός ορίζει, καθώς μεταπλάθει με εκφραστική εφευρετικότητα τους ρυθμούς αυτού του (Κ)κόσμου, η κριτική και η θεωρία έρχονται να ομολογήσουν απολογητικά τον άρρητο εν τέλει χαρακτήρα του έργου τέχνης. Μια τέτοια αποφασιστική διατύπωση, σκέφτομαι, συμβαίνει, μόνο όταν διαπιστώσει κανείς πως το έργο τέχνης παρέχει από μόνο του μια πλήρη αισθητική επάρκεια, όταν αποτελεί δηλαδή τόκο της αυθόρμητης αλλά ταυτόχρονα και της διανοούμενης ηλικίας της εικαστικής πράξης. Ανακαλώ στη μνήμη μου, σαν συμπλήρωμα σ’ αυτές τις σκέψεις το πώς προσδιόριζε ο Derrida την έννοια κείμενο, ως αυτοτελή οργανισμό, όταν ομολογούσε πως ένα κείμενο οποιουδήποτε μάλιστα τύπου παραμένει αδιόρατο, γιατί κρύβει τουλάχιστον σε πρώτη όψη το νόμο της σύνθεσής του και τους κανόνες του παιχνιδιού του, ενώ προκαλεί με επίμονους υπαινιγμούς να πλησιάσεις τη λογική του.

Μια δική μου απόπειρα προσέγγισης στα «Στοιχειώδη Τεχνάσματα» του Σάββα Χριστοδουλίδη, νιώθω να έχει ένα χαρακτήρα περιδιάβασης στο εργαστήρι ενός σημερινού Faust, όπου μέσα από τη μαγεία, το μυστήριο, την εκκεντρικότητα, την αντισυμβατικότητα, τον κόσμο των μοντέλων και των συμβόλων του, θα αρχίσουν να διαφαίνονται οι πηγές, οι επιλογές, οι συγγένειες, αλλά και ο τρόπος που οικοδομεί τις εικόνες των αντικειμένων του.

Ο Σάββας Χριστοδουλίδης συνομιλεί ευφάνταστα με υλικά όπως, χρηστικά καθημερινά ή διακοσμητικά αντικείμενα, έπιπλα, ακόμη, χαρτί ύφασμα μέταλλο ή ξύλο, εργαλεία ή φυτά.αναμνήσεις, φαντασία, μνήμη.

Μαστορεύοντας τα μεταπλάθει για να μας καταθέσει μια μέθοδο εργασίας, ως ποιητικής των επεμβάσεων, των παρεμβάσεων και παραβάσεων, των μεταποιήσεων και μετατροπών, των μετατοπίσεων, των μετασχηματισμών, της επινόησης, την τέχνη με άλλα λόγια της μεταφοράς, της μεταμόρφωσης και της αλληγορίας.

Objets de curiosite ή έργα παραδείγματα στη συλλογιστική των ready-mades του Marcel Duchamp και των σουρεαλιστικών αντικειμένων, ο καλλιτέχνης μοιάζει να συνταιριάζει τις εικαστικές και εννοιακές του προτάσεις για να προκαλέσει νέες προσμίξεις και συνωμοτικές σχέσεις που επαναπροσδιορίζουν τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό, το κυριολεκτικό, το στερεοτυπικό, το πλασματικό, καθώς φωτίζονται οι αινιγματικές συνομιλίες των πραγμάτων του αντιληπτικού κόσμου.

Είναι σαν πειράματα και μαθήματα υποψίας που μας εξοικειώνουν στις αλλαγές του τρόπου που βλέπουμε, που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, που επινοούμε πάνω στη φαινομενολογική του υπόσταση, που εικονοποιούμε, που σχολιάζουμε, υπογραμμίζοντας ομοιότητες, αντιφάσεις, παραδοξότητες, παραδοσιακές ή μη δομές και αντιλήψεις. Είναι συνόψεις και αντικατοπτρισμοί απρόβλεπτων ανακαλύψεων από το περιβάλλον – φυσικό και μη – ή και από τον ίδιο μας τον εαυτό, όταν διεισδύσουμε στα μύχια του, απαλλαγμένοι από το φόβο. Είναι επεξεργασμένα αντικείμενα/ εγκαταστάσεις, απόλυτης σχολαστικότητας, που δηλώνουν τη μορφοποιητική ικανότητα του δημιουργού τους.

Οι τίτλοι των έργων του (Κακτόκηπος, Φοινικόκηπος, Μνημείο για ξυλοκόπο.) συνομιλούν με την πλαστική εκδοχή, προσθέτοντας υπονομευτικές διατυπώσεις και φτιάχνοντας μια ισοτοπία, όπου και οι δύο περιοχές και η πλαστική και η ρηματική αναπαύονται, ώστε να ολοκληρωθεί στο σύνολό της η αισθητική πρόταση. Ο Σάββας Χριστοδουλίδης προτείνει έναν προσωπικό τρόπο διερεύνησης και αντίληψης της δημιουργικής διαδικασίας και πράξης, ως πολιτισμικού κοιτάγματος, το οποίο αξιοποιώντας ένα ευρύ πεδίο αναφορών και πολλαπλών συσχετισμών οργανώνει τη δική του αυτοτέλεια και ενότητα, προσδιορίζοντας και ένα μηχανισμό αναδόμησης με υπαινιγμούς και απολήξεις.

Οι ειρωνικοί του χειρισμοί στο μεταίχμιο ανάμεσα σε ό,τι θα ονομάζαμε πραγματικό και την πληθυντική δυνατότητα παράστασής του, ανιχνεύουν μια μετάλλαξη σημασιών για την περιπέτεια της περιπλάνησης και πλάνης, για την τεκτονική μεταμφιεστικών δοκιμών και διαρρυθμίσεων, για την επικράτηση σημείων και στοιχείων μνήμης. Σαν σύγχρονα totems, είδωλα ειρωνείας και αυτοσαρκασμού, σαν κώδικες μεταλλάξιμων μορφών και ανακατασκευών με εσωτερικούς δεσμούς και συνάφεια. Σαν συστηματικές συνθέσεις διάνοιας και ευαισθησίας. Σαν απόπειρες συναρπαστικές στη μακρόχρονη ιστορία του homo ludens.

Ο Σάββας Χριστοδουλίδης παρεκκλίνει σταθερά από πεπατημένα μονοπάτια και νοηματοδοτεί με όσο γίνεται πιο γόνιμο τρόπο τις στάσεις και τα στάσιμα της περιπέτειας των κατασκευών του, δημιουργώντας μια καθαρά δική του τοπογραφία. Αιχμαλωτίζει σε μια απελευθερωμένη και απόλυτα ακριβή συνδυαστική τα υλικά του, σαν κτερίσματα στολίδια ή σαν εφόδια από προηγούμενη χρήση, παράγοντας ένα ζωτικό χώρο συγκλονιστικής ηρεμίας, όπου η αισθητική ποιότητα υπαγορεύει την ηθική εκείνης της ομολογίας πίστης που φωτίζει το μόνο καταφύγιο, αυτό του δημιουργικού πεδίου.


Parse error: syntax error, unexpected ',', expecting ')' in /home/savvasch/public_html/wp-content/themes/gridlocked/footer.php on line 11